Kortom frustratie alom.

Vier juni schreef ik eerder een blog en gooide mijn weegschaal weg. Om een goede stap te zetten. Het leek inderdaad beter te gaan.. maar zoals alles in het ( mijn) leven met ups en downs gaat. Is dat nu ook weer zo..ik heb vorige week weer een weegschaal gekocht. 

* Woensdag middag * 

Ik sta voor de kast in de keuken en steek m’n hand in een zak veel te oude chips om die vervolgens te verschransen. Het proeft niet lekker meer maar dat maakt niet uit. Ik wil chips en ik wil het nu. 

Ik zou toch gaan afvallen? Ik zou toch op m’n eten letten en sporten Enzo? 
Ja ik sport zeker, en ik let heus wel op wat ik eet. Ik doe ook echt m’n best. Maar soms lijkt het wel alsof ik het allemaal even niet meer onder controle heb en alles gewoon wil opvreten wat ik maar kan vinden. En dan ook serieus chagrijnig zijn als niks vindt wat in mijn ogen schrans waardig is.

Herkenbaar? Iemand? 

Dus terwijl ik daar sta denk ik nog, Steef..niet doen. Kom op verman jezelf. Doe even normaal. Ga je echt die oude slappe chips op eten omdat je denkt dat je dat nodig hebt nu? 

*Crunch Crunch* 
Ja..oke, blijkbaar heb ik het wel nodig..zucht. 
Op dat soort momenten kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan.
En dan kan je denken, joh hé gun jezelf is wat lekkers of neem dat zakje snoep nou maar,  niet te streng voor jezelf.     Dat kan. 
Maar ik spreek met mijzelf af dat ik het niet meer wil doen.
Of in  ieder geval niet toegeven bij de eerste de best vreetbui.
En als ik mijzelf niet aan zoiets simpels kan houden…Hoe gaat dit dan ooit over. Gaat het ooit over? Blijf ik voor altijd diëten omdat ik blijkbaar nooit goed genoeg zal zijn kwa ‘omvang’. Zal ik nooit tevreden worden? 
En dan ga ik mijzelf afvragen voor wie ik het eigenlijk doe. Doe ik het voor mijzelf? Doe ik het voor een ander? En waarom blijft dit altijd een strijd.? 
Er is niemand in mijn omgeving die me het gevoel geeft dat ik te dik ben. Of althans niemand die dat hardop zegt. Maar blijkbaar is er iets in mij wat niet tevreden is. Voor een ander kan je altijd zo makkelijk spreken. “Joh, maak je niet druk je ziet er goed uit!” “Of nou Zó dik ben je nou toch ook weer niet?!” Dat verandert niet wat er van binnen zit.
Kortom frustratie alom. 

* loopt weer naar de kast * 

* propt nog wat chips in der mond * 
Huppa.. schuldgevoel. 



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *