Ik vind het echt heel heel heel erg lastig.

´Ja je vind me toch een stom kind!´
 
`Ik ga al naar m´n kamer en de hele dag in bed liggen!´
 
´Rot moeder!!`
 
`Ik hou niet meer van je!´
Dat zijn ongeveer standaard uitspraken die ik dagelijks te horen krijg van Boaz.
 
Ik vind dit een van de moeilijkste dingen om over te praten. Maar ik vind het echt zwaar om de moeder van Boaz te zijn. Zo vaak met m´n handen in het haar, niet weten waar ik het zoeken moet. Hoe ik nu weer moet reageren, wat er toch in hem omgaat..
Ik vind het echt heel heel heel erg lastig.
Bij een ander thuis gaat het eigenlijk altijd erg goed, krijg ik te horen dat hij zeker weer mag komen en erg lief is. Ook in de klas is hij een echte sociale jongen, erg zorgzaam en heeft hij zat vrienden. De juf is meer dan tevreden. Daar ben ik erg blij om hoor, echt ontzettend. Liever dat hij zich zo gedraagt bij een ander en zich ´misdraagt´ thuis. Maar het zou soms zo fijn zijn als het hier ook wat makkelijker zou gaan.
Ik weet gewoon nooit hoe ik moet reageren omdat elke dag, elk halfuur zijn reactie anders kan zijn dan de vorige. Want ben ik eerst een rot moeder omdat hij vandaag niet mag afspreken om te spelen. omdat het al een drukke dag was. Ben ik vijf minuten later de leukste moeder op de wereld. Ik begrijp het niet, ik dacht eerst dat ik hem begreep, maar..ik weet het gewoon even niet meer. De rust die het mij geeft als hij even een middagje ergens anders is.. ik vind het zo erg dat ik daar soms zo aan toe ben. Het gaat in tegen alles wat ik als moeder wil.
En tegelijkertijd denk ik, ik zou zo graag wat meer willen horen van moeders dat zij het ook weleens even helemaal zat zijn, dat ze niet meer weten wat ze moeten doen. Dat het soms ook gewoon kak gaat.
Ik ben dus even op zoek naar het gouden randje van vandaag.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *