Het is niet erg, maar soms wel confronterend.

 

Een lief jongetje druk brabbelend. Bijna z’n hele mondje vol met tanden. Zwaaiend naar de omstanders. Levendig, druk spelend contact zoekend met iedereen.

Een jongetje van veertien maanden. Hij doet van alles laat zien wat hij kan, wie hij is. Zoals de meeste kindjes van veertien maanden.

Op zulke dagen, die momenten word het ineens weer zo de werkelijk hoeveel Hadassa achterloopt. Zie ik weer de dingen die ze allemaal nog niet doet. En geloof me ik ben meer dan dankbaar voor alle dingen die ze wél doet! Dat ze zeker niet stilstaat en lekker haar eigen ding doet op haar eigen tijd. Echt ik ben er wel degelijk van bewust hoe goed ze het al doet. En elke mijlpaal en stapje vooruit is een feestje! En ik heb hele goede hoop voor de toekomst!

Maar toch als ik er zo mee geconfronteerd word, is het ineens weer de werkelijkheid. Kan ik me niet meer verschuilen achter de veilige muren die ik opbouw, maar brokkelt ie af omdat ik overdondert word door de waarheid. Probeer ik haar ( of misschien mijzelf) te beschermen tegen de ‘o..is ze al vijftien maanden’?

Niemand, nee niemand ziet zijn kind graag ‘ anders dan anderen’ wat dat, dat dan ook mag betekenen. En het is niet zo dat ik het erg vind dat zij is zo zoals ze is. Helemaal niet zelfs. Maar als je weer even met je neus op de feiten wordt gedrukt. Het ‘bij wijze van spreken’  zo maar zwart op wit onder je neus wordt gedrukt..ja dan ik slik wel even.

Gelukkig groeit ze hier op waar ze mag weten dat wij onvoorwaardelijk veel van haar houden. En niet alleen van haar, maar ook van haar broers. Dat wij ze in alles zullen helpen, steunen en om hen heen staan. 

9ef6029cac021c0cd157028032d2b98f

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *