Hadassa, bijna negen maanden!

We hebben inmiddels contact gehad met de neuroloog over de ct scan. Ze kon er niet veel over zeggen. De ‘knik’ is er en lijkt eigenlijk geen probleem te zijn, voor nu. Ze kon niet zeggen of het op de lange termijn misschien wel voor problemen kan gaan zorgen dat is echt even afwachten. Ergens in september hebben we weer een afspraak.

De cardioloog heb ik nog niet gesproken. Maar volgens de radioloog leek het er niet op dat, de ader tegen haar slokdarm aandrukt. Maar omdat de foto genomen is  terwijl er niks door haar slokdarm gaat, zal ze deze week een slikfoto krijgen. Dan maken ze een foto met contrast vloeistof terwijl ze slikt zodat ze kunnen zien of de ader er dan wel tegen aandrukt.

Als dat ook oké is kunnen we voor nu het stukje cardiologie afsluiten. Daar ben ik wel aan toe, minder ziekenhuis afspraken en meer gewoonte.

Het blijft wel een fijn idee dat we zo nu en dan op controle moeten komen, ook voor mijn eigen geruststelling. Maar alle onderzoeken..daar ben ik toch wel klaar mee nu.

Over iets minder dan twee weken is ze alweer negen maanden! Wat word ze groot! En ze doet het goed. Het is een meisje dat de ene dag dit wil en de andere dag dat. Net als je denkt te begrijpen hoe ze in elkaar zit, verandert er wel weer iets. Soms is dat best lastig maar het houdt me scherp, zullen we maar zeggen.

Ze heeft inmiddels twee mooie onder tandjes en is eigenlijk altijd wel vrolijk. Ze laat echt wel weten wat ze wil en is een sterke liefde voor eten aan het ontwikkelen. Als ze ons ziet eten dan wil zij ook! En daar ben ik blij om, ze geniet er nu echt van, de potjes vliegen erin. En een hapje van ons bord wil ze maar al te graag. Ik ben nog huiverig met brood ed. want daar stikt ze meestal in. Als we zeker weten dat de ader van haar hart niks te maken heeft met het kokhalzen en stikken..dan durf ik denk ik wel weer met ienie minie stukjes te gaan beginnen. Alles op z’n tijd.

De angst voor ‘grote gevaren’ nog steeds niet weg. Ik probeer echt te genieten en veel met haar bezig te zijn. Maar ik vind het op sommige momenten nog erg lastig. Ik vind het erg moeilijk om het van me af te zetten, het was gewoon een hele heftige tijd, en met alle onderzoeken die dan nog lopen, blijf je er ook mee bezig.

En begrijp me niet verkeerd ik ben ontzettend blij met hoe het nu gaat. En hoe ze vooruit gaat, hoe ze steeds meer kan en ze ontzettend goed groeit. Het word al een echt dametje 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *