Maar…elk goed, fijn, gezellig en dankbaar moment is er één.

Met de maxi-cosi in m’n hand en Gideon aan de andere ( ‘mama ik wil zelf lopen’. Oke.. ik laat zijn hand weer los en hij rent voor mij uit.) loop ik richting ziekenhuis. Bij de draaideur  moet ik wachten want hij wil eerder binnen zijn dan ik. En ja.. dat doe ik dan maar gewoon en laat hem met een grote grijns op z’n gezicht vertellen dat hij echt wel sneller is dan ik. Onze eerste afspraak is bij de logopedist voor Hadassa om te bespreken hoe het nu gaat met het drinken ed. Al meteen als ik binnenkom word mij verteld dat ik een pasje nodig heb, dus ik loop braaf naar de balie. “O heeft u geen id kaart van uw dochter”?  “Ehm…nee,” “O, nou dan krijgt u een tijdelijk pasje ( lees: sticker) voor vandaag”. “Oke..”

Note to self: ID aanvragen voor Hadassa. 

Vol trots vertel ik aan de logopedist dat Hadassa het drinken uit de fles steeds beter gaat, Gideon is aan het spelen met een garage ( bij gebrek aan prinsessen spullen) en vermaakt zich prima. Ik zit een beetje te glunderen als een glimworm die voor het eerst ontdekt heeft dat hij kan glimmen. Ik voel me trots op m’n lieve meisje ondanks alles gaat ze toch vooruit. De eerste “hapjes” fruit zijn ook in gezet en dat gaat steeds beter. Stiekem hoop ik dat we over een maand of misschien twee maanden we afscheid kunnen nemen van die sonde. Want ja, het is nu wel makkelijk zodat ze alles binnen krijgt maar fijn is anders. Bovendien lijkt ze nu veel zieliger/zieker dan dat ze in werkelijkheid is..want man wat het is een lachebek en een klets tante!  En dat alleen al is heerlijk om te zien! 
Na een gezellig gesprek met nog wat tips en trucs lopen we naar de volgende bestemming. De kinderarts. Gideon drukt op de lift knopjes en doet de helpt met het openen van de deuren. Eenmaal aangekomen rent hij meteen naar één van de fietsjes en wil een rondje rijden. Maar voordat hij z’n voet op de trapper kan zetten mogen we al mee. Ik kleed Hadassa uit en ze mag op de weegschaal. Dit was een moment waar ik erg naar uitkeek en hoopte vurig dat ze nu echt goed gegroeid was. Ik vond het best spannend. 5570 gram! WHUTT?! Mijn hart maakte een sprongetje ( lees: een driedubbele salto op een trampoline van 4 bij 5 ) Drie weken geleden bleef ze maar hangen op 4850 gram, en hoopte we dat ze echt zou gaan groeien nu. En dat deed/doet ze! 
En echt hoe blij ik ook ben dat het nu echt de goede kant op lijkt te gaan..ben ik nog steeds bang en maak ik me zorgen om haar gezondheid. Zie ik mezelf alweer naar het ziekenhuis rijden voor een opname.. Na elke hoestbui, waar een spuugsessie op volgt, en het horen van haar dichte neusje maken me huiverig voor wat er komen gaat. ‘Geniet er lekker van’ vind ik dan soms ook nog moeilijk om te horen.. want dat gaat echt nog niet van zelf. 
Maar…elk goed, fijn, gezellig en dankbaar moment is er één. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *