Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto’s van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.

Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij heen slaan. Die ons als gezin wil dragen.

Ik ben dankbaar voor hoe het nu gaat. Ook al zijn er nog momenten dat ik weer bang dat het de verkeerde kant op gaat. Of dat ik gewoon niet genoeg vertrouwen heb. En zijn er nog steeds onzekerheden over de toekomst en haar ontwikkeling.

Ik wil niet steeds stil blijven staan in het verleden. En het gewoon los laten. Maar dat gaat niet altijd even makkelijk. Maar ik blijf bidden dat mijn vertrouwen mag blijven groeien. Dat Hadassa maar groot en sterk mag worden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *