Één dag te gelijk.

Je ligt ‘s avonds in bed en je overdenkt wat je die dag had willen doen maar niet gedaan hebt. Ik heb het regelmatig.

  • minder beeldscherm
  • meer naar buiten
  • meer in de huishouding willen doen
  • te vaak boos geworden om iets onbenulligs
  • gezonder moeten eten
  • (weer) geen blog/vlog gemaakt

En zo kan ik wel tientallen gebreken van mezelf benoemen, dingen die ik anders had willen doen. Word ik daar gelukkig van? Nee, echt niet. Ik vind het zwaar irritant. Maar uitzetten kan ik die gedachten maar moeilijk. En elke avond bedenk ik me dan dat ik morgen echt helemaal anders ga doen. Herkenbaar?

Ik bedacht ineens hoe blij ik was toen ik bijv. mijn eigen domeinnaam kocht en dat ik mezelf echt beloofde er wat van te maken. En nu ben ik aantal weken verder en ben ik nog net zo onstabiel in het posten van een blog als voor die tijd. Dat frustreert me. Het feit dat ik mooie doelen had bedacht en die gewoon niet tot uitvoering heb gebracht en zelfs de kleinere doelen vind ik een struggle.

Nu weet ik inmiddels dat wanneer je brein is geïnstalleerd met ADD dat het sowieso een strijd is om door te zetten, dingen af te maken en vol te houden. En dat zie ik eigenlijk terug in mijn hele leven. Dingen die ik écht zou gaan doen, zijn eigenlijk (bijna) allemaal uitgelopen op niets. En wanneer ik dan dus ‘s avonds in bed lig en al mijn ‘misgelopen doelen’ overdenk voel ik de schaamte en mislukking. Of er komen excuses, ja maar het was ook wel heel vervelend.. en ja ik had gewoon zo’n zin in die pizza en ik had daarvoor salade gehad dus het mocht best. Het heeft vaak van beide een beetje, goedpraten en me rot voelen. Hoe in de wereld ga ik ooit dingen volhouden en waar kan ik discipline kopen?! << Dat gevoel.

Wanneer ik dan ‘s morgens wakker word, denk ik aan de avond waarin ik mezelf weer allerlei beloften heb gedaan. Aan alle onmogelijke doelen waar ik me nu toch echt aan moet gaan houden want anders… Tja, want anders? Anders wat? Dat vind ik een moeilijk te beantwoorden vraag. Het moet gewoon. Klaar.

Ben ik dan gewoon zo? Zit ik dan gewoon zo in elkaar? Blijf ik zo wikken en wegen. Van de hak op de tak. De ene dag zus en de andere dag zo. Nou.. ik denk het eigenlijk wel. Het enige wat ik kan veranderen is milder worden voor mezelf maar dat is een opgave die ik poepie lastig vind! Ik ben in ieder geval zo blij dat ik elke dag weer nieuwe kans krijg om weer andere keuzes te maken om op een andere manier te reageren of een chippie minder te nemen. Misschien toch maar eens een blogje te typen of het park in te gaan.

Ik neem het leven vanaf nu één dag te gelijk. ( Dat moet dan natuurlijk weer geen doel worden want dat mislukt het vast 😉 )

 

 

 

Stefanie

Leave a Reply

Your email address will not be published.