Als christen is je leven echt niet altijd rozengeur en maneschijn

Toen ik deze blog begon was het eigenlijk als uitlaatklep. Gewoon opschrijven wat ik mee maak en hoe ik dingen beleef. Dat is het nog steeds, als iets me hoog zit wil ik het van me afschrijven. Dat helpt mij vaak om dingen in een ander licht te zien. En een fijne reactie van iemand daar weer op doet mij goed!

Naarmate de tijd verstreek, ging ik wat minder schrijven, heel onregelmatig. En heb ik vaak op het punt gestaan om te stoppen met mijn blog. Want tja, zo bijzonder is mijn leven niet toch? Wat heb ik nu eigenlijk te vertellen wat werkelijk boeiend is?!

Toen, ja en dan komen we toch weer uit bij Hadassa. Want daar schrijf ik  nooit over 😉  

In die zwangerschap ben ik mezelf heel vaak tegen gekomen. Moest ik veel leren. En in de periode na de zwangerschap nog veel meer. Nare ervaringen, pijnlijke momenten leren mij dingen. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat ik voor mezelf mag opkomen. Ik heb geleerd dingen uit te spreken ook al vond ik het super spannend/eng.

Maar bovenal heb ik geleerd dat ik moet vertrouwen. Vertrouwen op mijn Vader in de hemel. En als je mij wat langer volgt dan heb je pas nog kunnen lezen dat mijn vertrouwen nog steeds niet perfect is. Maar hoe lang, heb ik angsten gekend, ben ik bang geweest alles te verliezen, echt heel heel erg bang geweest. Hoe lang heb ik naar het donker gestaard in plaats van mij omgedraaid naar het licht? Té lang. Sommige dingen, momenten, zijn er nodig om je opnieuw wakker te schudden, aan te moedigen, om je ogen weer de juiste kant op te laten wijzen. En je hart.

Als christen is je leven echt niet altijd geen rozengeur en maneschijn. Zo van: ‘alles gaat mij voor de wind want God is er wel’.  Het is niet dat je onaantastbaar bent. Het is hoe je omgaat met de dingen die op je pad komen. Je mag er op vertrouwen dat wat er ook gebeurd in je leven. Hij er zal zijn om je op te vangen, te troosten en weer op te bouwen. Nog sterker dan je daarvoor was.

Ik dwaal een beetje af… wat ik wil zeggen. Mijn blog was en is mijn uitlaatklep. Maar ik wil in mijn blog mijn geloof meer centraal stellen. En echt, ik vind het nog steeds spannend als ik zo open spreek over mijn geloof en de dingen die ik mee maak. Er is toch altijd ergens dat stemmetje, ‘Stefanie nu vinden ze je echt niet meer leuk, dat stukje God kan je beter schrappen uit je tekst’. ‘Nu gaat echt niemand meer lezen hoor’.

Mijn geloof is wie ik ben. Waar ik in sta en waar ik op bouw. Hoe kan ik zoveel ‘leuke’ verhaaltjes schrijven zonder één woord te spreken over het gene wat mij staande houdt? Mijn geloof.
Ik wil graag delen hoe geweldig God is en alles wat Hij in ons leven doet.

P.s. Ik blijf ook heus schrijven over onze geweldige kinderen en mijn ‘ik doe ook maar wat’ moeder dingen. 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *