Baby steps. Zeg maar.

Na dat we sinterklaas hebben uitgezwaaid is de rust hier weer enigszins terug gekeerd. Ik heb denk ik zolang als ik mij kan herinneren nog nooit op een andere dag dan vijf december pakjes avond gevierd. Maar de jongens. Echt het was niet te doen. En dat had ons doen besluiten om het toch maar eerder te vieren. Voor de jongens kwam het echt als een verrassing want we hadden een kalender met stickers hangen en sinterklaas kwam twee nachtjes te vroeg.  Ze hadden zelf al hele theorieën waarom hij nu al was gekomen. 
Van ‘Hij was vast in de war, het was in de war piet’  en ‘Hij kwam vast eerder omdat papa moest werken op pakjesavond’.  Zo loste het zichzelf mooi op. 
Het was een fijne middag/avond. En de jongens zijn ontzettend verwend. Hadassa snapte er niks van en liet het allemaal maar gebeuren. Heerlijk moment zo..m’n hele gezin zo bij elkaar. Ik ben dan echt tot over m’n over verliefd op hen allemaal. 
Ik geniet van de rust die er nu heerst. En heus..de jongens zijn de jongens, dus is het druk. Maar het is een andere soort druk. De ‘gewone’ drukte die er altijd is. En dat vind ik prima. 
We zijn stiekem al aan het aftellen naar de kerstvakantie.
Ik probeer minder stil te staan bij wat er gebeurd is een jaar geleden en het lukt best redelijk. K probeer te kijken naar hoe het nu gaat. Hadassa is een vrolijkerd. Ze lacht veel en speelt lekker. Ze is een flinke rommelkont ( een spoor van speelgoed achtervolgd haar) en word een grote meid. Daar wil ik naar kijken. Naar de positieve dingen. En ik geef toe, dat gaat de ene dag beter dan de andere. 
Baby steps. Zeg maar. 
Er zijn teveel mooie dingen om te blijven hangen in het verdriet. ( zeg ik nu heel dapper hoor, maar je weet hoe dat gaat )

Ik ben gewoon blij dat ik weer een beetje uit deze put klim. Waar ik weer opnieuw van geleerd heb, waarin ik weer een stukje gegroeid ben. Ogen en hart omhoog, is nog steeds m’n beste techniek 😉 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *