Blijven ademen. En doorgaan.

Één december. 

Deze eerste dag van de maand december maakt meer verdrietige gevoelens los dan ik zou willen. Want alhoewel ik naar pakjes avond uit kijk als een kind met veel te veel suiker op. Ben ik me er ook wel degelijk van bewust dat ik vorig jaar rond deze tijd met Hadassa in het ziekenhuis zat. Geen pakjesavond voor haar. En hoe schattig het ook was dat ze op ‘haar’ kamertje ook een klein cadeautje kreeg..was ze niet thuis bij ons. 
Evenals de kerst dagen en oud en nieuw. De avond voor kerst werd ze weer opnieuw opgenomen. En ja, er bekruipt mij echt een gevoel van…’het zal toch niet weer…’ Wat er ook op wijst dat het allemaal nog vers in mijn geheugen zit. En ik zou het graag anders willen. Een schop onder m’n kont. 
Ze is er toch nu? Ze is er toch gewoon bij? Zet je er over heen. 
Maar dat lijkt toch makkelijker gezegd dan gedaan. 
Het doet me nog té veel om echt relaxt te zijn. 
Blijven ademen. En doorgaan. 
Ogen omhoog.  

2 thoughts on “Blijven ademen. En doorgaan.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *