Dit is Stefanie zijn..in volle glorie.

Ik ben aan het bedenken hoe ik dit het best kan zeggen. Zonder dat ik overkom als een labiele, overspannen, zeur.

Maar misschien is dat wel gewoon zoals het is.

Kan ik geen “mooi weer” meer spelen en loop ik bij elk akkefietje van de jongens of.. nou wat dan ook… meteen over.

Zo graag zou ik de power vrouw zijn. Die de ballen hoog kan houden. Die positiviteit uitstraalt. Die sterk staat en haar emoties onder controle heeft. Die niet mokt, zeurt. En na een tegenslag zichzelf weer bij elkaar raapt en door gaat.

Merendeel van de dagen voel ik me een zwakkeling omdat ik weer niet consequent was. Omdat ik weer niet van de chips af kon blijven. Omdat ik niet vrolijk kon doen. Snauwde. Zeurde. Niet van de bank af kon komen.

Al tien jaar ben ik thuisblijf moeder. En eerlijk…? Ja ik vind het fijn, mooi en ik kan er erg van genieten. Aan de andere kant…kan ik ooit stoppen met “werken”? Bijkomen? Even een aantal weken uitrusten?

O man…wat klink ik zwaarmoedig en als een zeur… (daar kan ik zoo slecht tegen!!)

Maar op één of andere manier is voor de zoveelste keer mijn limiet bereikt. Mijn grens overschreden. En blijf ik maar doorlopen.

Dan voel ik me een paar dagen rot.. moe, uitgeteld, verdrietig, boos. En vervolgens ga ik weer verder.

Om na een tijdje weer in te storten. Dan wil ik wegvluchten. Weken alleen doorbrengen op een onbewoond eiland. Alles uit handen geven en me nergens zorgen over hoeven maken.

Hoe graag ik ook wil dat het goed gaat met me. Dat ik wil dat het beter gaat, en ik me als een normaal mens kan gedragen. Blijkbaar is dit mijn leven.

Hoge bergen, diepe dalen, diepere dalen en hogere bergen.

Begrijp me niet verkeerd… Ik voel mij ontzettend gezegend. Heb vier prachtige kinderen een man die ontzettend veel van me houdt. En alles wat we nodig hebben. En ik ben heus niet alle dagen triest echt niet.

Maar… Ik ben Stefanie.

Ik heb besloten een tijdje te stoppen met bloggen. Rust. En uit te gaan zoeken wat het beste is voor mij.

Natuurlijk blijven we doorgaan met de hulp hier want dat is ontzettend fijn.

Ik wil niet schrijven om aandacht…of om triest over te komen. Maar ik wil eerlijk zijn. En dit is mijn realiteit.

Dit is Stefanie zijn..in volle glorie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *