Geduld

Terwijl ik Hadassa een banaan aan het geven ben, zijn de jongens druk in de weer op de Wii U. Ze zijn gezellig met z’n drieën bezig. Dat komt niet heel vaak voor dus ik geniet er extra van. Want voor je het weet gaan ze elkaar  te lijf met een wii afstandsbediening en komt de één na de ander bij me want ‘hij heeft mij pijn gedaan‘ en ‘hij houdt zich niet aan de regels’. 

Hadassa draait zich af en toe om, om te bekijken wat haar grote broers doen want de geluiden die ze maken zijn hard en interessant.

Ben is bezig een stukje muur in de wc te verven. Af en toe loop ik even bij hem langs en voel ik trots zo van ‘dat is mijn man’. Ik geef hem (ongevraagd)  allerlei tips ( omdat ik alles altijd veel te lang vind duren) kun je niet beter zus of zo?   Nee ik vind het prima zo, dit vind ik handig.

Ik druip af.

Ik vind het altijd zo bewonderings- waardig hoe veel geduld hij heeft. Waar ik altijd alles afraffel. Het voor iedereen wel even ‘beter en sneller’  kan bedenken. Ook al is het dan slordiger of anders. Huppa opschieten. SNEL!

Tja, de vrucht van geduld is in mij nog niet echt volgroeid. Lees: net ontkiemd

Gisteren vertelde ik de jongens het verhaal van Noach voor het slapen gaan. En ik kreeg gewoon spontaan de kriebels. Veertig dagen en nachten lang regen! In een boot opgesloten zitten. En maar wachten. Ik zou een uitermate ongeschikte persoon zijn om die taak te volbrengen. En dan ook nog de maanden wachten totdat alles weer droog is en je eindelijk een voet bij die enorme Ark kan zetten. Nee echt. Ik zou het niet kunnen.

Op andere gebieden in mijn leven moet ik ook geduld hebben. Kinderen bijvoorbeeld. Ik bedoel maar, ze willen alles zelluf doen enz. En juist op het moment dat je op tijd staat willen ze laten zien dat ze zelf wel hun rits kunnen dicht doen. Na twaalf pogingen… en flink om m’n tanden bijten kan ik zeggen dat ik ontzettend trots op ze ben. En natuurlijk meen ik dat. Alleen is de timing soms een beetje jammer.

Het is dan ook zo wonderlijk om te bedenken dat de Here God zoveel geduld heeft. En ik denk dat we daar ontzettend dankbaar voor mogen zijn. Ik ben het in ieder geval wel. Want hoe vaak ik eerst toch denk alles zelf wel even te kunnen regelen kom ik er gauw genoeg achter dat ik volledig afhankelijk ben. Maar Hij laat het mij doen, Hij laat mij die fouten maken.

 Het is voor mij echt een enorm leer proces. Maar ik wil die vrucht laten groeien en groeien en gelukkig hoef ik dat niet alleen te doen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *