Wat een voorrecht en tegelijkertijd wat een zware taak.

Dromen over wilde achtervolgingen, haast hebben, vluchten, rennen, chaos. Die laten mij altijd weten dat er blijkbaar iets aan de hand is. Gisteren had ik een dag waarin ik me ook echt slecht voelde. Ik was moe, er kwam niks uit m’n handen. En toen ik bij de kinderarts zat met Hadassa zat ik weer eens als te huilen als een klein kind. Haar woorden waren dan ook “Het lijkt me goed dat je met iemand gaat praten want blijkbaar ben je nog lang niet klaar met wat er allemaal gebeurd is met Hadassa”.

“Klopt”. 

Tot overmaat van ramp jankte ik in de auto nog steeds en toen ik thuis kwam, waar mijn schoonouders aan het oppassen waren. En ik de auto van mijn moeder zag staan moest ik nog harder huilen. Tja.. dat effect hebben moeders nu eenmaal..die geven je zo’n gevoel van, huil maar gewoon even. Althans dat effect heeft mijn moeder wel op mij.

Maar oke.. om terug te komen op de dromen die mij al een aantal dagen door het hoofd tollen. Ja, ik merk op één of andere manier inderdaad dat er weer iets zit. Ik kan het alleen niet goed benoemen. Het zal ook zeker te maken hebben met het hele Hadassa gebeuren. En hoe dapper ik ook altijd zeg dat ik me geen zorgen maak…ze zijn er wel. Ik wil me geen zorgen maken..dat is wat anders. Maar hoe de toekomst zal zijn is onzeker.

Tel daarbij op de andere kinderen die elk hun eigen struggles hebben, en Ben gewoon veel werkt. Het is soms zo overweldigend wat er als moeder en vrouw op je afkomt.

Daarentegen werd het mij gisteren ineens zo duidelijk waar ik stond. Wat belangrijk was en waar mijn energie thuis hoort. Namelijk hier. In dit gezin, ik heb denk ik nooit onder banken of stoelen geschoven hoe dankbaar ik ben dat ik thuis kan zijn bij de kinderen. Maar ook hoe belangrijk ik die taak vind. Want dat vind ik echt. Het feit dat mij vier prachtige kinderen zijn toevertrouwd doet soms mijn knieën flink knikken. Wat een voorrecht en tegelijkertijd wat een zware taak.

Ik leer zoveel van het moeder zijn. Ik merk dat ik groei als vrouw. Dat ik mijzelf meer leer waarderen. Maar dat alles gaat zeker niet zonder slag of stoot. Samen met de kinderarts besloten dat ik hulp ga krijgen en daar ben ik dankbaar voor. Ik wil de beste versie zijn voor mijzelf en voor mijn gezin.

1 thought on “Wat een voorrecht en tegelijkertijd wat een zware taak.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *