1 Timoteüs 4:12

Ik moet iets doen.

Een aantal jaar geleden..oké zeg maar gerust een heleboel jaren geleden. Ik denk dat ik toen een jaar of vijftien was. Kreeg ik heel sterk het gevoel dat ik iets moest doen. Dat klinkt een beetje vaag, maar het voelde alsof God tegen mij zei dat ik mensen moest vertellen over Jezus. Ik heb daar lang over nagedacht en had het idee om misschien iets van jeugd leider te worden ofzo ( ook al was ik zelf nog heul jong). Iets in de kerk in ieder geval.

1 Timoteüs 4:12

Maar ja, ik was nog zo jong, wie zou er nou wat van mij aannemen, wat weet ik nou helemaal. Waar moet ik uberhaupt beginnen? Allemaal vragen die er door mijn hoofd gingen. Ik sprak er nog over met de dominee, die me vertelde dat ik het maar gewoon moest proberen, en dan zou ik het wel zien. Deze tekst was voor mij precies wat ik nodig had.

1 Timoteüs 4:12

Sta niemand toe dat hij vanwege je jeugdige leeftijd op je neerkijkt, maar wees voor gelovigen een voorbeeld in wat je zegt, in je levenswijze, in liefde, geloof en zuiverheid.

Ik deed niks.

Ik vond het geweldig. Dit was echt het “teken” waar ik op had gehoopt. Zie je wel, het is echt waar. Ik MOET iets doen. Nou ja, ik deed dus niks. Ik had de tekst wel opgeschreven en voor in mijn bijbel gestopt. En wachtte eigenlijk een beetje af. Nooit een jeugdleider geworden. Nooit een keer geprobeerd. Maar op één of andere manier bleef deze tekst voor mij heel erg belangrijk. Hij bleef in mijn hoofd zweven. Jaren.

Ineens snapte ik het. 

En nu sta ik hier. Als bijna negenentwintig jarige. En leeft deze tekst, die al jaren in voorin mijn bijbel zit meer dan ooit. Het had nooit iets te maken gehad met leider zijn van een groep, mensen onderwijzen als een echte leraar. Want dat is wat ik dacht. Ineens snapte ik de tekst.

Ik mag als jonge vrouw, als jonge moeder, een voorbeeld zijn voor anderen in wat ik zeg, in mijn levenswijze, in liefde, geloof en zuiverheid. 

Ik ben door diepe, diepe dalen gegaan. Ik heb ontzettend veel moeten leren in de jaren die hebben geleid tot het moment dat ik tot het besef kwam dat ik een voorbeeld mag zijn. En ik ben nog lang niet uitgeleerd ( echt nog lang niet.)

Alles viel op z’n plek.

Vanmorgen spookte er allerlei gedachten door mijn hoofd. Over van alles en nog wat. Soms kan ik daar zo onrustig van worden. Dus ik pakte m’n dagboekjes en bijbel erbij. Even, een momentje met God. En echt zonder dat ik er bij nadacht… welk Bijbelboek ik voor me had en welke tekst er onder m’n neus lag begon ik te lezen. Want ik had wat nodig. Leiding, rust.

 Er daar was ie,  1 Timoteüs 4:12

17565d9f9cb9b5173c8d16423c01bfde

Ik geloof allang niet meer in toeval. En alles viel opnieuw op z’n plek.

Het voelt goed.

Soms heb je even die bevestiging nodig. Doe ik het wel goed, is dit nog wel de goede weg. En dan komen er van die knipogen voorbij. Ik merk in alles dat er hard gewerkt wordt in mijn leven. Ik ga anders kijken naar dingen. Ik wil Bijbellezen. Gewoon echt, als ik het niet doe ben ik gewoon chagrijnig. Ik wil zo graag leren, bidden, groeien & nog meer groeien. En ik kan je vertellen het voelt goed. Wanneer ik mijn dag overgeef aan degene die alles gelukkig wél kan overzien. Dan komt daar zoveel rust voor in de plaats. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat God weet wat ik nodig heb, wanneer ik het nodig heb. En dat Zijn timing altijd de juiste is!

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *