En toen was er ADD

 Een aantal maanden geleden

 

‘Nou we kunnen nu wel stellen dat de diagnose ADD past bij wat je mij verteld hebt. En de testen die we gedaan hebben’. 

*Stempel*

 

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben ‘blij’ met deze diagnose. De juiste diagnose na te veel jaar andere dingen gehoord te hebben. Ik ben zelf naar de psycholoog gestapt. Want hoe kan het toch dat ik nooit iets voor elkaar krijg? Niets afmaak? Voortdurend een overvol hoofd heb? Ik totaal geen concentratie kan vast houden? Zo snel overprikkeld ben? Alles kwijt raak en niets onthoud? En eigenlijk al vanaf mijn vroege puberteit  is dit een ‘probleem’. Vooral voor mij dan.

Ik zat er ontzettend mee. En ja, dat lees je goed zat.

Tot voor kort kon ik mezelf wel voor m’n kop slaan als ik weer wat vergat. Weer die sleutels kwijt! Verdorie! Boos worden op de kinderen omdat ik te veel op m’n bordje had genomen wat al overvol zat door de miljoenen gedachten die pijlsnel door m’n hoofd vliegen. Alleen willen zijn omdat ik het niet meer kon overzien. Uitstellen tot de max. En zo kan ik nog wel doorgaan. Ik baalde als een stekker. Elke keer wanneer er ook maar iets gebeurde wat ik op wat voor manier dan ook fout deed was ik keihard voor mezelf. Eigen schuld dikke bult, moet je maar niet zo stom zijn. En wanneer je zulke gedachten toe laat kan het niet anders dan fout gaan.

– Andere inzichten –

Met mijn psycholoog heb ik hier tijden over gepraat. ADD hebben is één ding. Maar jezelf vervolgens  elke fout ( of het nou te maken heeft met ADD of niet) aanrekenen en jezelf vervolgens de grond in trappen is ontzettend schadelijk. En niet alleen voor jezelf. Maar ook voor je omgeving. Want als je eenmaal gelooft dat die gedachten waar zijn laat je dat zien aan de buitenkant. En ik kan je zeggen dat de gesprekken me erg goed hebben geholpen. Ze gaven me andere inzichten.

Op dit moment kan ik niet anders dan zeggen dat het echt goed met me gaat. Ik leer accepteren dat ADD een deel is van wie ik ben (maar wat echt niet altijd makkelijk is).

En ik kan credits geven aan de pysch, aan mezelf. Maar ik wil credits geven aan God. Want weet je, zonder Hem zat ik nu aan de medicatie en waren negatieve gedachten volop aanwezig. Er word aan mij gewerkt niet normaal… haha. Ik vind het zo fijn dat ik een werk in uitvoering mag zijn. Soms gaat het me niet snel genoeg. En dan wil ik NU verandering zien, want ik ben er nog lang niet!!

De stempel en gesprekken gaven me meer inzicht. 

Maar God geneest mij. Op manieren die ik nooit had bedacht.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *