Jouw schuld is al betaald.

Midden in de voorbereidingen voor mijn reis naar Rwanda merk ik dat ik onrustig word, m’n gedachten dwalen continu af, ik ben aan het uitstellen. Ik had voor vandaag een enorme lijst met taken in mijn hoofd die ik één voor één wilde gaan afwerken. Maar al vanaf het moment dat vanmorgen mijn ogen open gingen gaat het niet zoals ik het gepland heb.

Zonder zweverig of raar over te komen.. ik voelde Gods Geest in mij aandringen dat ik wat moest vertellen. Bloggen eigenlijk. Al een hele poos hik ik er tegen aan. Ik wil over mijn geloof vertellen, dingen die ik ontdek, die ik mee maak. Maar hoe verwoord ik het zo dat het duidelijk overkomt. Dat ik niet aan één stuk door ratel en niemand er iets van snapt.

In mijn hoofd klinkt het allemaal heel logisch, maar wanneer ik er langer over nadenk… misschien moet ik wat minder nadenken en gewoon maar schrijven?

God houdt van jou. Onvoorwaardelijk.

Is dat niet geweldig? Wat je ook doet, wat je ook gedaan hebt, wat je ooit nog zult gaan doen. God kijkt er niet van op. Hij staat niet versteld. Hij weet precies wat jij gaat doen, en toch houdt Hij van jou. Waarom? Omdat Hij niet anders kan. Hij is liefde. Onmetelijke, onveranderlijke, onvoorwaardelijke liefde.

Dus je hoeft niet te zijn als je buurvrouw, je neef, je moeder of je beste vriend(in). Je hoeft niet te kijken naar wat een ander allemaal doet of kan. Je hoeft jezelf niet te vergelijken met wie dan ook. Als scholier, verpleegster, directeur, schoonmaakster, thuisblijfmoeder, leraar, hondenoppas of wat dan ook, ben jij goed genoeg! Je bent waardevol, uniek, en uitgekozen.

Ik weet van mijzelf dat ik er steeds weer bij stil moet staan dat ondanks mijn fouten en tekortkomingen ik mag zijn wie ik ben. Het is (heel) goed om aan jezelf te werken, om te erkennen waar je zwaktes liggen. Maar je hoeft jezelf niet af te beulen omdat je denkt niet goed genoeg te zijn.

Jouw schuld is al betaald.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *