‘ mijn cirkeltje ‘

Dit is waar het om gaat. God. Ben. De kinderen.

Ik heb heel vaak het gevoel dat iedereen van alles van mij verwacht.

Als ze niet lekker in hun vel zitten moet ik in springen en ze helpen. Zelfs als ze mij dat niet ‘direct’ vragen.

Als iemand me negeert ligt het vast aan mij en heb ik blijkbaar iets fout gedaan en bedenk ik me een slag in de rondte om te achterhalen waar het om gaat.

Net als ik in een andere blog schreef over de druk van contact zoeken. Want stel je voor…

Mijn prioriteiten liggen zo vaak buiten mijn gezin, mijn grenzen. Het onmogelijke proberen te doen. Niet iedereen vind mij leuk. Dat hoeft ook niet.

Maar waarom probeer ik dan altijd geliefd te worden door degene die niet eens in ‘mijn cirkeltje’ zitten.

God. Ben. De kinderen.

Heus, het is goed om voor anderen klaar te staan. Tot op zekere hoogte. Het is goed om mensen te helpen, andere doelen te hebben naast de belangrijkste prioriteiten.Maar niet ten koste van mijn eigen vrede. Ik ben niet vrij gemaakt om weer vastgelegd te worden. Ik ben niet vrij gekocht om vervolgens zelf weer als slaaf verder te leven.

Dus ik zeg opnieuw tegen mezelf. Stel je prioriteiten.

Elke keer stroomt mijn hoofd weer over van al dat moeten. En als ik te ‘vol’ zit ga ik om me heen slaan (figuurlijk). En kan ik niks meer hebben. En juist dan moet ik mij keren naar ‘mijn cirkeltje’ en niet naar alle ‘drama’ erom heen waar ik toch geen invloed op heb. Dat geeft me een enorm gevoel van zwakte. “Jahoor Stefanie kan het weer niet aan”. Dan gaat de lat weer een stukje hoger. En schroeft mijn zelfbeeld weer naar beneden.

Accepteren dat mijn hoofd, dat ik nu eenmaal maar zoveel op mijn bordje kan hebben en niet meer. Dat ik sneller dan een ander overprikkeld ben. Dat ik me sneller persoonlijk aangevallen voel of gekwetst dan een ander. Dat ik zo graag rust wil en structuur nodig heb. Dat vind ik erg lastig. Maar ik ben wie ik ben. En werk er hard aan.

Ik schrijf niet om medelijden of om begrip of wat dan ook. Ik wil dit graag delen omdat het me dwars zit. Omdat ik hoop dat mensen dit herkennen of mij beter leren begrijpen. Alhoewel ik mezelf eigenlijk ook niet vaak snap 😉

En ik wil ook zeggen dat ik niet altijd down (echt niet!) ben, soms lijken mijn blogs alleen maar gezeur en gezever… Maar ik merk gewoon dat wanneer ik de vervelende dingen van me af schrijf ik me daarna een stuk lichter voel.

Ik vermag alle dingen in Hem die mij kracht geeft.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *