Proces

In momenten van moeheid, een vol hoofd, als het donker wordt en ik in bed lig. Lijkt wel alsof mijn gedachten overstromen.

En vooral gedachten die vervelend zijn. Die druk leggen. Die willen dat ik mijn lat weer op pak en hem weer buiten mijn bereik leg. Komen de gevoelens dat ik met iedereen moet praten. Van iedereen op de hoogte moet zijn. Want ja, dat wordt van mij verwacht. Zelfs als een ander mij ook al tijden niet gesproken heeft. Er komt een bepaalde vervelende druk dat ik die eerste stap moet zetten. Want anders…

Nou? Ja? Want anders?

Vinden ze je niet meer leuk? Ben je niet betrokken? Krijg je boze blikken, wordt er een verwijt voor je voeten gegooid?

Sociaal zijn, is niet mijn sterkste kant. Althans contacten bijhouden ed. En dat heeft meerdere redenen. Maar ik hoef mij niet schuldig te voelen dat ik niet altijd de eerste stap zet in contact. In een gesprek.

Ik heb met mezelf afgesproken dat wanneer die gedachten weer opkomen. Die gevoelens mij weer aanspreken, ik onderzoek of ze terecht zijn. Want hoe makkelijk raak ik zo weer in de negativiteit.

Proces

Het hoort allemaal bij hetzelfde proces waar ik in zit. Want zo ervaar ik het.

Stapje voor stapje. En dan durf ik ‘ineens’ weer andere dingen. Die ik eerder nooit zou doen. Durf ik eerlijk te zijn naar mezelf en toe te laten dat ik mag zijn wie ik ben. Ik heb niemands goedkeuring of bevestiging nodig. Ook al zegt mijn gevoel van wel.

Ik ben oprecht trots dat ik al in veel meer situaties durf te zeggen wat ik echt vind en voel. Dat ik elke dag werk aan een sterker zelfvertrouwen met vallen en opstaan dat wel. Maar ik groei, sociaal, mentaal, en in mijn geloofsleven. En het is niet door de dingen die ik doe. Maar door Hem die in mij is.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *