Hou je mond! Wil ik schreeuwen.

” Ik maak me er echt zorgen om”. ” Want dingen begrijpen komt voor praten, en als ze woorden niet begrijpt wordt het wel lastig”.

“Naast haar ontwikkelingsachterstand zou je misschien kunnen denken dat ze een verstandelijke beperking heeft”.

. . . . . .

Hou je mond! wil ik schreeuwen. Kijk nou toch hoe mooi en perfect ze is!

*Tranen rollen over mijn wangen.. Ik zit te snikken*

Hadassa speelt.

“Ik heb er zelf ook al over nagedacht..maar ik heb het opzij geschoven, want voor mij maakt het niet uit”
“Het maakt me niet uit wat er met haar is. Ik wil er niet over na denken, ik wil genieten van hoe ze is. Dat ze gelukkig is en het kan me niet schelen dat ze nog niet praat of begrijpt.”

Ik ben niet naïef  en ik denk niet dat het allemaal wel goed komt en ze gewoon wat langzamer is.

Maar ik wil ook niet, niet geloven in ons geweldige meisjes kind.

Ik had niet gedacht dat ik deze gevoelens ooit zou voelen. Niet gedacht dat dit in onze toekomst lag. De onzekerheid…al die meningen van zoveel mensen.

Ik zie Hadassa en denk alleen maar aan hoe mooi ze is. Hoe ze elke ochtend als ik haar uit bed til, naar Ben kruipt. Hem een flinke kwijl kus geeft en vervolgens naar mij toe komt om mij ook een kus te geven. En ze na nooit te willen knuffelen nu steeds vaker haar hoofdje tegen me aanlegt. Meisje wat ben je lief.

Wat zijn we gezegend. Wat zijn we rijk.

1 thought on “Hou je mond! Wil ik schreeuwen.”

  1. Dat ze gelukkig is, dat is toch je levensdoel als moeder? Zo te lezen is dat goed gelukt! De rest komt vanzelf wel, of anders niet…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *