Acht dagen verder…

Acht dagen verder… Hadassa ligt inmiddels al 3 dagen op de kinder IC aan de beademing. Daarvoor nog op de gewone kinderafdeling. Het ging niet meer, ze lag zo hard te werken, gewoon om maar te blijven ademen… arm meisje.  De doktoren besloten dat het genoeg was en per ambulance (al voor de tweede keer in haar korte leventje) ging ze naar een ander ziekenhuis. Om daar in alle rust aan te sterken. Nu hebben we echt een pittig klein meisje en ondanks ze onder flink wat slaap medicatie zit blijft ze zich verzetten en flink bewegen. Een echte vechter…ze is zo sterk..en dat is goed om te zien. En tegelijkertijd erg pijnlijk..dat je haar ziet worstelen in haar slaap en eigenlijk niks kan en ook niet te veel mag vanwege alle slangentjes.

Het is een behoorlijke rollercoaster aan gevoelens die door je heen gaan. De start was al niet fijn..maar na twee en een halve week ziekenhuis je dochter mee naar huis nemen is een heerlijk gevoel. Dan verwacht je niet dat ze na een maand weer in het ziekenhuis ligt… aan de beademing.

Ik ben nooit erg goed in het praten over gevoelens of het omschrijven van  hoe ik mij voel. Op het moment kan ik het ook niet… verdriet staat wel stipt bovenaan..ik wist niet dat ik zoveel tranen had. Het lijkt allemaal zo onwerkelijk dat het net is alsof m’n verstand alles over neemt en ik maar gewoon op stand automatische piloot leef.

Ik moet ook wel, want de jongens zijn er ook gewoon. Je gaat gewoon door , ik kan niet de hele dag in bed liggen huilen. Ik moet wel. En dat is misschien maar beter ook. Anders zou ik niet weten wat ik met mezelf aan moet.

De eerste keer dat Hadassa uit het ziekenhuis kwam had ik nog wel energie en was ik vrolijk en gelukkig. Deze tweede keer ziekenhuis hakt er drie dubbel zo hard in. En moet ik m’n best doen voor de jongens een leuke moeder te zijn/blijven.

Daarbij komt dat de jongens allemaal behoorlijk van slag zijn. Het gedrag van Boaz is op het moment echt… horror.

Kortom we zijn moe. Moe van alles honderd keer weer uitleggen en vertellen aan iedereen. Moe van het heen en weer rijden. Moe van verdriet en machteloosheid.  Moe van zorgen. Moe van de jongens die steeds in opstand zijn.

Dankbaar ben ik voor onze familie en vrienden die ons helpen waar ze kunnen.  Ze zijn een zegen absoluut!

Maar het is echt zwaar..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *