Al was het maar een minuutje.

Zo’n lief klein baby meisje waar je uren mee zit. Lekker knuffelen, kroelen en tutten. 

Natuurlijk was Hadassa’s start anders dan anders en ging het beeld van roze wolk niet helemaal op. Maar ik hoopte dat als alles rustig werd ik wel kon gaan doen wat ik zo graag zou willen. :lees de eerste regel nog maar eens.

Maar niks van dat alles is uitgekomen. We hebben een kind dat niet wil knuffelen of tijden op schoot zitten. Een minuut stil zitten is al te veel gevraagd. Je gezicht word gebruikt als krabpaal, klimmuur en handvat om aan op te trekken. Ze wil bewegen, rollen, tijgeren. Oefenen met zitten? Ben je mal! Als ik zit kan ik niks, ik blijf net zo lang huilen totdat ik weer mag liggen en m’n gang kan gaan!

Vanmorgen bedacht ik me ineens dat ik eigenlijk nooit echt met haar heb gezeten gewoon rustig, knuffelend ( tenzij te ze ziek was om iets te doen). Alleen toen ze een hele kleine baby was, maar toen was het niet echt relaxed en ontspannen, maar meer een opluchting als ze even niet huilde. Of met allerlei slangetjes en gepiep.

En ik moet zeggen dat ik het best een beetje moeilijk vind. Waarom wil je niet even lekker bij me liggen.? Waarom laat je, je niet troosten als je pijn hebt. Je duwt je alleen maar verder van je af als ik je tegen me aan wil hebben. Na Gideon #deknuffelbeer is dit best een domper. En begrijp me niet verkeerd, ik ben blij met de levenslust die Hadassa heeft. Het is een echt meisje met een sterke wil en doet alleen waar zij zin in heeft. Dat karakter heeft haar gebracht tot waar ze nu is. En daar ben ik nog elke dag dankbaar voor.

Maar wat zou ik het heerlijk vinden als ze zich eens overgaf aan een kroel momentje. Al was het maar een minuutje.

Gewoon even jij en ik .. in de rust. Net als toen je nog in m’n buik zat.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *