Als ik wist wat ik nu weet had ik getwijfeld of ik het wel aan kon.

Ik las wat oude blogs terug en zag daarin zoveel angst. Angst om Hadassa te verliezen. Bang voor wat er zou komen. Ik was letterlijk doodsbang. Mijn gevoelens waren overal en nergens. Alsof elk moment het laatste moment kon zijn met haar. Ik was er van overtuigd dat we haar eerste verjaardag niet zouden vieren.

Wanneer je baby voor de eerste keer op je buik wordt gelegd en je mag lekker knuffelen en vasthouden dan ben je niet bezig met ziekenhuizen, onderzoeken en onrust. Zelfs al wist ik dat er “iets” was ik had nooit kunnen bedenken dat het zo zou gaan zoals het gegaan is. En ik denk dat, dat beter was. Want dan had ik er aan getwijfeld of ik het wel had aangekund.

Ik voelde me vaak moe en verslagen. En kon echt niet goed genieten van de mooie baby die ze was. Al het ontroostbare gehuil, de ziekenhuisopnames, iedereen die iets van haar wilde. Ik voelde me onbegrepen en niet gehoord. De emotionele vermoeidheid heeft me zo lamgeslagen dat ik niet helder kon nadenken. Ik zag overal beren op de weg, de eerste maanden waren echt heftig.

En nu, nu duurt het nog maar een paar maanden voordat ze drie jaar wordt. En wat is het snel gegaan. Ze heeft leren lopen, ze eet heerlijk haar bordje leeg, ze knuffelt ( kort, maar toch!) en laat nog steeds zien dat ze niet uitgeleerd is. We hebben te horen gekregen dat ze een foutje heeft in haar DNA waardoor het allemaal anders is en anders zal gaan in vergelijking met haar broers. Er zijn nog steeds dingen onzeker en we weten niet hoe de toekomst zal zijn. Maar ik ben zo blij dat de angst niet meer overheerst en dat ik nu echt kan genieten van de vrolijke, uitdagende en leergierige peuter die ze is!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *