Het breekt me op.

De ene keer warme rode wangetjes en de andere keer een bleek gezichtje met rode oogjes. De ene dag lijk je niet te hoesten, de andere dag rochel je aan één stuk door. Dit vind je de ene dag wel goed en de andere dag weer niet. Zet je het op een krijsen waarvan we niet snappen wat er nou is. Heb je ergens last van? Heb je pijn?

Speelt er dan toch niet nog wat? Is er dan toch iets wat nog niemand heeft ontdekt. Iets waaraan we niks kunnen doen? Of wel?

Er blijft onzekerheid in de lucht hangen. Ze ontwikkeld zich goed als de zeven maanden oude baby die ze is.

En toch, als ik haar weer met dat bleke bekkie uit bed haal. Als ze blijft hangen in een huilbui en slap in m’n armen hangt…
Ik wil me aan haar hechten, ik houd zielsveel van haar. Maar ik kan elke dag wel huilen van angst, de angst haar te verliezen.

Het klinkt misschien allemaal wat dramatisch..maar voor mij is dit realiteit. Ik ken dit niet, die onzekerheid, die rare wisselende buien en gedragingen. En de artsen stellen me gerust dat het niets is. Dat het geen kwaad kan..maar ik ben haar moeder. Ik zie haar elke dag.
Ik heb er nog nooit zoveel moeite mee gehad om te genieten van één van de kinderen. Ik heb nog nooit zoveel angst gevoeld. Het gevoel te hebben dat we misschien haar eerste verjaardag niet zullen vieren. Dat elke keer als ze blauw aanloopt dit de laatste keer is dat ik haar in mijn armen mag hebben.

Misschien ben ik dus in mijn vorige blogs niet helemaal eerlijk geweest, en liet ik alleen de mooie kant zien van Hadassa en van alles wat ze al kan, en hoe ik mij voel.
We zijn er nog niet, en daar worden we elke dag mee geconfronteerd.

De angst is echt.

Slecht slapen,  nare dromen, veel dingen die ‘moeten’ ( sociale dingen ed.) maken me lichtelijk benauwd. Het gevoel van overspannen zijn, komt soms weer om de hoek kijken.

Geniet ervan is wat erg veel mensen zeggen (  het is ontzettend lief en goed bedoeld!!).. Maar echt, het lukt me niet.
Ik zet vaak een masker op en zet makkelijk en snel dingen van me af, omdat ik door moet. Daardoor lijk ik sterk.

Maar geloof me, elk onderzoek, elke controle, elk telefoontje naar of van het ziekenhuis.

Het breekt me op.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *