Het had zo anders kunnen zijn.

“Ik geloof niet dat ze hier hoort te zijn.”

“Ze moet gewoon wennen aan de wereld!”

“Ik wil haar mee naar huis nemen.”

“Ze huilt nu eenmaal zo. Dit hoort bij haar.”

“Dit is niet nodig!”

*Huilen, huilen, huilen *

Niemand luisterde.
Niemand wilde horen wat ik te zeggen had.
Ja.. ze luisterde wel. Maar ze hoorde het niet. Hun plannen stonden al vast en gingen toch gewoon door. Om me heen de geluiden van ” Het is wel fijn dat ze zo grondig zijn.”

Na drie weken van heen en weer rijden. Verdriet, niet normaal kunnen hechten, vertrouwen beschaamd. Mocht ze naar huis.

Zonder diagnose. Omdat die er niet was. Zoals ik altijd al voorspelde.

Ik weet het. Ik blijf het oneindig herhalen hoe verdrietig ik er nog steeds over ben. Hoe moeilijk ik het vind de artsen te vergeven die het “allemaal zo goed wisten “. Ja we zijn een jaar verder. Het voelt als gisteren.

Het had zo anders kunnen zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *