Vannacht huilde ik mezelf in slaap..dat is lang geleden….

‘Een aantal dagen geleden…’

Vannacht huilde ik mezelf in slaap..dat is lang geleden….

Hadassa’s verjaardag zit er aan te komen. Een belangrijke afspraak staat gepland. En het verslag van de verloskundige van de bevalling en alles er omheen lag op de mat. De dag daarvoor had ik de verloskundige aan de lijn omdat ik nog wat info nodig had over de bevalling wat ik niet helemaal meer helder had. Alleen haar stem horen bracht me weer terug naar het hele circus.

 ^^^^ 2 dagen voor de bevalling

En begrijp me niet verkeerd… de bevalling was prachtig. Ik was thuis! Dat wilde ik altijd maar lukte nooit. Ik was zo blij dat ze thuis geboren was. Het ging vlot. Ik voelde me goed en zat te pronken met ons kersverse meisje op m’n arm. Om 7:04 is ze geboren. Om 11:00 zaten we in de auto onderweg naar het ziekenhuis. Ze was blauw/grauw. En had onder temperatuur. In de auto knapte ze gelukkig al gauw op. Toen ik het ziekenhuis binnen kwam had ik nooit gedacht dat ik nog drie weken lang dag in dag uit mijn eigen kind moest komen opzoeken.

Voordat ze geboren was fantaseerde ik over de heerlijke kraamweek die ik zou hebben. Een week lang in bed liggen met m’n dochter. Verzorgd worden. En dan nu eindelijk echt rust nemen, want met de jongens is me dat nooit gelukt.

Vannacht, was ik zo intens verdrietig…dat, dat niet gebeurd is. Dat ik niet kon genieten van die eerste momenten samen. Ik kan het nooit meer terughalen. Die tijd overdoen. Het is gebeurd. En dat drong ineens in alle hevigheid tot me door. 

En het ergste vond ik nog wel dat ik terug las in het verslag dat ik het allemaal zo onnodig vond. En zo voel ik me nog steeds. Er is nooit iets ontdekt wat ze zo graag wilde ontdekken. Want zo voelde het. Nog maar een onderzoek, nog maar een test. 

Het gaat zooooveel  beter met mij en met Hadassa als die eerste periode. Maar wanneer haar verjaardag eraan komt…er belangrijke dingen op stapel staan, ja dan slaat het me om het hart. Dan word ik verdrietig, dan word ik boos. En ik denk dat ik voor het eerst echt hardop zei, WAAROM? Waar was dit goed voor? Ik snapte het niet, en nog steeds niet. En we hoeven ook niet alles te begrijpen..en het waarom blijft een waarom.

Ik ben ontzettend dankbaar voor het hier en nu. Maar af en toe rouw ik nog steeds om wat er niet was. Of misschien om alles wat er wel was.

Stefanie

Leave a Reply

Your email address will not be published.