Word vervolgd…

Hoi!

Eindelijk ‘durf ‘ ik er over te praten, zonder dat ik het overal voel kriebelen en lichtelijk paranoïde word ^_^. Drie weken geleden kwamen we van vakantie. Heerlijke vakantie gehad. De thuiskomst was wat minder. Want er wachtte een ja ik noem het een nachtmerrie. Een vlooienplaag.. Vlooien..overal. In eerste instantie was ik heel vast beraden en ben meteen alles gaan stofzuigen en met spray het hele huis door geweest. De daarop volgende dagen bleef ik goed stofzuigen en alles in de gaten houden. Het leek allemaal wel oke. De week daarop gingen wij naar het huis van m’n zus om daar op de dieren te passen. Ik reed elke dag naar huis om te stofzuigen  en ik had het idee dat het allemaal wel mee viel.

Maar niks was minder waar.. toen ik na een aantal dagen weer naar huis reed en de stofzuiger pakte, sprongen ze overal. Ik werd echt hysterisch..als ik iets walgelijk vind zijn het wel vlooien. En helemaal rondspringend in huis, op mijzelf en de kinderen.. ik heb de stofzuiger neer gesmeten en ben met de jongens in de auto gaan zitten waar ik eerst is even een potje heb zitten janken ( iets met hormonen..en het feit dat ik het gewoon echt über walgelijk vind). Al snikkend belde ik Ben op, en al snel waren we het eens.. dit wilde we niet langer. Tijd voor actie, echte actie. Ben kende via z’n werk iemand van een ongedierte bestrijdings bedrijf. Twee dagen later konden ze komen.. fijn! Ja.. het kostte wel wat, maar ik wilde en kon er niet meer mee dealen. Een geluk voor ons was dat we al in een ander huis zaten en dus niet in de giftige dampen hoefde te zitten.

Het valt overigens wel mee met de giftigheid. Een ‘normaal’ mens mag na twee uur alweer naar binnen. En zwangere vrouwen en kinderen na acht uur weer. 

Mijn taak was ALLES verdelger proof te maken. Wat een werk… ik ben iets meer dan vier uur bezig geweest. De jongens waren bij opa en oma dus dat scheelde. Het voordeel was, de dag erop toen alles weer terug op z’n plek en uit de vuilniszakken kon, hebben we gelijk een grote opruim actie gehouden (wat een ruimte ineens). Geluk bij een ongeluk zullen we maar zeggen. Wat wel een beetje jammer was, was dat onze hele kledingkast was ingestort ivm het heen en weer gesleep. Die nacht sliepen we nog ergens anders om de volgende dag definitief weer naar huis te komen.

De volgende ochtend liep Ruben een beetje op z’n hoede de woonkamer binnen. Waarop ik zei dat ze nu weg waren en we gewoon naar binnen konden..

Maar nee…! Ze sprongen vrolijk voor onze voeten. Toen stortte ik in en heb zitten huilen als een klein kind. Mezelf afvragende wat moeten we nu nog doen.. als dit niet geholpen heeft wat zal dan wel helpen? Ik voelde me machteloos, boos en gewoon erg verdrietig. Met de baby in m’n achterhoofd.. ik wil toch geen vlooien in de box, kinderwagen en op de baby zelf. En ze komt al bijna. Ik kan dit nu echt niet gebruiken. Ik begon maar (weer) als een bezetene te stofzuigen en Ben hing alweer met de verdelgers aan de lijn.

“Het kan nog wel een paar dagen duren voordat ze allemaal weg zijn” Dat was niet wat ik wilde horen.. maar helaas. Tot die tijd stofzuigen ,stofzuigen & stofzuigen. Ik sliep slecht.. keek alleen nog maar naar de vloer en voelde het overal kriebelen.. wat een horror. Ik wil genieten van de laatste weken zwangerschap, niet dit! Drie keer per dag stofzuigen, echt geloof me ik hou van stofzuigen ik doe het graag. Maar dit… pff.. langs alle plintjes, gaatjes, spleten. M’n vloer is nog nooit zo stof vrij en schoon geweest.

Zo gingen er wat dagen voorbij en net toen ik er wat rustiger over werd, begonnen ze weer meer op te duiken. Zucht..echt hysterisch kon ik niet meer worden..maar ik was er gewoon moedeloos van. Moe ook vooral. Opnieuw de verdelgers gebeld. En gelukkig konden ze weer na twee dagen komen. Dus aan mij de taak het huis weer verdelger proof te maken. Wat dit keer wat makkelijker ging aangezien we de vorige keer een hele bult hebben weggegooid.

Vandaag (donderdag 18-08)  zijn ze dus weer aan het verdelgen geweest. Wij zijn een nachtje bij m’n  schoonouders. Vanavond sprayen we de auto’s ook in want daar hadden we ze dus mee naar toe genomen. Al met al een heel langdradig verhaal. En heb ik het als behoorlijk klote ervaren allemaal.

Ik ben er nu wel rustiger onder en hoop dat het echt echt klaar is nu. Zodat we ons kunnen richten op de baby kamer, de nieuwe kamer van Boaz en Gideon en ik ongestoord kan genieten van deze laatste weken zwanger zijn.

Word vervolgd…

Liefs

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *