Ik zeg, goed voor mekaar.

Drie enOrme manden met wasgoed wachten totdat ik ze kom vouwen.
De kamer van Hadassa is onaangeroerd en ik denk dat de stofmijten echt een feest hebben joh. Met discobal, popcorn en te gekke muziek. T is maar goed dat Hadas er niet slaapt. Die zou maar last hebben van die muziek om drie uur ’s nachts.
Een biobakje dat  nog net niet uit zich zelf van het aanrecht loopt. En zichzelf bijna volledig heeft verteerd.
De tuin is een met groen bedekte jungle. Volgens mij hadden we tegels in onze achtertuin, maar ik ben er niet meer zo zeker van nu.  En in de voortuin staat het onkruid zo hoog dat ik het rechtop staand kan plukken.
Mijn mooie schriftje met daarin het huishoudschema ligt keurig op de plek waar ik hem vorige week heb neergelegd. Onaangeroerd. Nooit meer naar gekeken. En geen taak is er afgestreept.
Dat ik geen “goede” huisvrouw ben is wel een understatement. Dat ik er altijd wat aan wil veranderen vind ik dan wel weer bewonderingswaardig al zeg ik het zelf. Dat het eigenlijk nooit echt lukt en ik met vijftig klusjes tegelijk bezig ben, zeg ik er dan niet bij.
 Als ik met de wc borstel in m’n handen de trap sta te stofzuigen en tegelijkertijd de voorraadkast probeer op te ruimen. En het lijkt me op dat moment echt een super goed plan om ook nog de banden van de kinderwagen schoon te maken. Tja, ik heb nu toch de wc borstel in m’n handen.
Noem het impulsief, noem het onbezonnen, noem het een vrouw die haar best doet.
Ik zei vaak ooit ga ik een goede huisvrouw zijn en het allemaal doen “zoals het hoort”. Inmiddels weet ik dat het nooit zal gebeuren. We leven allemaal nog toch? Er durven nog mensen op visite te komen. We stinken ( meestal) niet.
Dus die was loopt niet weg, de stofmijten hebben de tijd van hun leven, het biobakje loopt waarschijnlijk wel weg straks.. maar dan kan het  zich mooi nestelen in het groen van tuin. 
Ik zeg, goed voor mekaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *