Alle moeders doen dit toch minstens één keer met een schoolgaand kind..?

Je kent het wel je kind is “ziek”. Zo ontzettend ziek en kan echt niet naar school, want ‘o, zo’n hoofdpijn en buikpijn en oef zelfs m’n rug doet zeer’.  Boaz en Ruben zijn afgelopen donderdag dus “ziek” thuis geweest. Boaz was ’s nachts bij ons gekomen omdat hij misselijk was, en ik kon me ’s morgens enigszins indenken dat hij zich dus echt beroerd voelde. Maar die drie dubbele radslag door de kamer verraadde dat hij zich dus echt wel weer beter voelde.
Maar toen ik het hem vroeg was hij toch echt nog steeds erg misselijk hoor. En zag hij het niet zitten om naar school te gaan. En normaal gesproken vind ik altijd dat ze het moeten proberen en als het niet lukt haal ik ze met liefde op. Maar hij is eigenlijk nooit ziek thuis ..dus ik dacht wat kan het schelen.
Toen Ruben daar lucht van kreeg, voelde hij zich toch wel erg beroerd…Oef, ik moet steeds kokhalzen en er zit slijm in m’n keel. Ik heb het ook erg warm en hoofdpijn. Ik had natuurlijk meteen door dat het één theater stuk was. In de hoop ook maar thuis te mogen blijven. In eerste instantie dacht ik meteen, nee geen goed plan. Gewoon naar school.
Maar toen dacht ik terug aan mijn eigen jeugd. Ik was ook wel een beetje zo, ik vond school ook niet altijd even leuk en vond het heerlijk om gewoon een dag thuis op de bank te liggen. En fakete ook echt wel eens een hevige buik of hoofd pijn ( sorry mam). ‘Oke, ruub trek je pyjama maar weer aan en dan ook echt rustig op de bank gaan liggen’.
Voor Ruben kan school op bepaalde gebieden ook echt een uitdaging zijn, dus in zijn geval kon ik het me goed inbeelden dat het voor hem fijn was om gewoon een dagje thuis te zijn. Uit den boze natuurlijk. Ontaarde moeder 2.0 dat is wel een beetje mijn titel aan het worden..
Het duurde dan ook niet lang voordat kind 1 ruzie ging maken met kind 2. Want zijn astronauten plaatjes werden zonder toestemming bekeken en dat was niet de bedoeling. Er vlogen nog net geen plukken haar en tanden door de lucht maar het ging er heftig aan toe voor zo onbenullig iets.
Elk op een eigen bank geplant en verboden om bij elkaar in de buurt te komen. De rest van de ochtend vult zich met vlagen van ‘oef ik heb hoofdpijn’ en ‘auw m’n buik’ als er iets van ze verwacht word. Een typisch schoolziek symptoom. Maar zodra ze vrij spel hebben rollen, springen en vliegen ze. Dus.. tja.
Ik bedenk me wel net dat er ook leraren van hun school dit lezen… misschien niet zo slim om dit dan op internet te zetten. Dan geloven ze me helemaal nooit meer. Voor een keertje kan dat toch wel….toch….?
Ik heb ze ’s middags toch maar weer naar school gestuurd..dat maakt het misschien nog een klein beetje goed..?

Alle moeders doen dit  minstens één keer met een schoolgaand kind..?

*voelt zich toch wel enigszins beschaamd* 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *