Ik geef dan ook eerlijk toe dat ik (bijna) alles weg gooi.

‘Kijk eens mam wat een mooie tekening, in de klas gemaakt. Het is een monster’

‘Dit ben jij, dit is papa, en je hebt een prinsessenjurk aan!’

‘Wat is deze boom mooi gelukt hé’.

Per week komen hier echt té veel werkjes mee van school, en dan ook nog de drieduizend die ze zelf maken thuis. Van een laptop van karton, tot verrekijkers van wc rollen. En dertig vellen met één krabbeltje erop.

Ik kan je vertellen dat ik niet altijd even enthousiast ben over al die knutselwerkjes. Natuurlijk ben ik erg blij dat ze zichzelf goed kunnen vermaken met kleuren en knippen & plakken. Maar alle ‘rommel’ de je er vervolgens weer van hebt. Zucht.

Ik geef dan ook eerlijk toe dat ik (bijna) alles weg gooi.

Één troost.. de kinderen weten dat ook. Het mag even in de woonkamer hangen. Daar hebben wij een speciaal plekje voor. En daarna gaat het de papier bak in. Eigenlijk doen ze er ook nooit moeilijk over, en snappen zelf ook dat we niet elke krabbel kunnen bewaren.

Ik hecht sowieso weinig waarde aan materiële dingen. Vierduizend herinneringen die in een doos zitten op zolder. En als je na acht jaar de zolder eens opruimt alles weer tegen komt om vervolgens nog meer dan de helft te lozen op de stort.

De echt mooie werkjes of bijvoorbeeld “hun eerste, wat dan ook” die bewaar ik wel. Boaz kreeg na groep twee een prachtig aan elkaar gebonden werkjes album mee. Kijk dat vind ik geweldig, die bewaar ik zeker. En daar heb ik dan een mooie doos voor op zolder, “leuk voor later”. Maar ik ben heel selectief.

Naam sticker uit groep één die op de stoel zit, een verjaardagshoed, een met té veel lijm en watjes geplakte sneeuwpop. Kerstkaarten van alle kinderen uit de klas, oude werkboekjes, puzzelbladen, toetsen. Sorry…alles gaat weg.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *