Dit is er, en ik kan er niet om heen.

Hoi!

Een tijdje terug schreef ik over Boaz, dat het momenteel erg lastig is en we soms niet goed weten wat we ‘met hem aan moeten’.  Dat is nog onveranderd, ik had ook niet verwacht dat het na een week of twee wel weer over zou zijn..

Ik had stiekem wel gehoopt op een stijgende lijn maar het werd deze vakantie echt duidelijk dat het nog niet zover was. Ben werkt veel en het meeste komt op mij aan. Wat prima is, zo is het altijd geweest. maar nu is het extra heftig.

Daarbij komt dat er rondom baby nummer 4 nogal wat zorgen zijn. Ik wilde dit hier eigenlijk niet delen.. maar het is deel van mijn/ons leven en daar gaat deze blog over. Net nadat ik aan ‘de hele wereld’ verteld had dat we nog een kindje verwachtte kregen we twee dagen daarna een echo die de verloskundige zorgen baarde. Er zat veel vocht rondom het hoofdje en buikje van de baby, dat kan duiden op ernstige chromosoomafwijkingen en hartafwijkingen.. Maar het kon ook niks zijn..

Zucht, oke..dus, het kan top zijn of echt verschrikkelijk. Daar moet je mee naar huis. Inmiddels is dat bijna 3 weken geleden. Komende week moet ik naar het ziekenhuis waar ze opnieuw een echo van de baby gaan maken. En kijken hoe het er nu uit ziet. De onzekerheid is.. slopend. Ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn, maar onbewust kan ik nergens anders aan denken. Ik wil weten waar ik aan toe ben, goed of slecht.

Je kan je waarschijnlijk voorstellen dat alles bij elkaar, gewoon heftig is. Zo ervaar ik het op het moment ook. Ik probeer een leuke moeder te zijn..en ik probeer blij te zijn. Ik wil niet zielig zijn en zeuren.. maar dit is er, en daar kan ik niet om heen.

Ik ben dankbaar voor deze zwangerschap, hoe dan ook. Ik ben dankbaar voor onze drie jongens. Ik ben dankbaar voor Ben. Ik ben dankbaar voor mijn familie en vrienden. Dankbaar dat ik ondanks alles rust ervaar als ik het echt nodig heb.

Ik ben dankbaar dat ik niet alleen ben.

Liefs

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *