Laat mij maar een lichtje zijn!

Al verschillende keren aan een blog begonnen.. eerst over de school die weer begint en hoe fijn ik dat vind. Daarna over hoe ik mezelf zie veranderen door de situatie waar we nu inzitten. Maar alles werd weer geschrapt.  Want vond het eigenlijk niet echt de moeite om een blog over te schrijven.

Maar waar wil dan wel over schrijven? 
Mijn vorige blog was nog al openhartig.. over het geloof en hoe ik me gesterkt voelde doordat ik geloof. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het best spannend vond die blog te plaatsen. Mensen die mij kennen maar eigenlijk niet echt kennen, weten misschien niet eens dat ik christen ben. Wat zullen ze ervan denken.. vinden ze het raar en zweverig of belachelijk en kijken ze ineens anders naar me? 
Ik wil graag dat mensen weten dat ik christen ben en er echt wel over praten. Maar tegelijkertijd is er een soort schaamte. Angst voor veroordeling. Terwijl het mij  helemaal niet anders maakt dan wie of wat ik ben. 
Ik plaatse de blog trouwens zonder aarzelen of zonder angst voor veroordeling.. omdat ik echt voel dat ik gedragen word en ik kon het gewoon niet, niet delen.  Pas later kwam het gevoel van…. Wat heb ik zojuist gedeeld? 
Maar er kwamen zoveel fijne en positieve reacties dat ik blij was dat ik het gedeeld had. En dacht..  Wat kan mij het eigenlijk schelen dat mensen dit niet willen lezen of me hierdoor anders bekijken! Dit is wie ik ben. Stefanie een vrouw die gelooft in God, en niet in een oerknal.  Een vrouw met een hoop onzekerheden, foute keuzes, bergen en dalen. 
Wat ik nu leer, is dat ik eerlijk mag zijn naar mezelf toe maar ook naar de buiten wereld.  Ik voel me niet  angstig meer  voor veroordeling omdat ik gelovig ben.  Ik voel me juist  meer zelfverzekerd daarin. 
Laat mij maar een lichtje zijn! 🙂 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *