‘Mag ik dit wel voelen en vinden’?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens…

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp… maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, ‘ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen’. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter… Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje en toch vinden anderen dat zij haar ‘moeten’ vasthouden. Omdat zij dat zo graag willen.

We weten heus wel dat ze anders is dan andere baby’s dat ze zich waarschijnlijk anders ontwikkeld. En een andere handleiding nodig heeft ( heeft elke baby toch?) .. En weet je wat? Dat maakt niet uit, maar graag willen we dat zelf ontdekken. Zonder dat iedereen in onze nek hijgt..
En ik snap dat mensen met ons begaan zijn, om ons geven en Hadassa graag willen zien. Dat vinden we ook super lief. Maar mogen we alsjeblieft de ruimte om zelf hierin onze weg te vinden?

Het klinkt zo ondankbaar dit.. echt, dat vind ik. Ik had het er met Ben over. ‘Mag ik dit wel voelen en vinden’? ‘Ze bedoelen het toch goed’? Volgens mij hebben we het volste recht om ons te richten op ons zelf nu, op ons gezin. Want..waar was de kraamtijd? Waar was de periode waarin we aan elkaar konden wennen? Waar was de tijd om een beetje bij te komen? Ze is nu bijna vier maanden oud… al vier maanden..wat is er gebeurd met die tijd. Als ik er teveel over na denk word ik alleen maar verdrietig.

Het is ook echt niet dat de deur op slot gaat en niemand meer naar binnen mag.. of we praten met niemand meer *knipoog*

Deze heftige periode lijkt nu in rustiger vaarwater te komen en dat willen we als gezin goed benutten, bijkomen en genieten van elkaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *