Met een knoop in m’n maag liep ik verder naar huis.

Toen ik vanmorgen van school weer naar huis liep, zag ik ineens in m’n ooghoek  twee jongens die elkaar een flinke klap in het gezicht verkochten. Met wat geschreeuw en gejoel erbij van wat omstanders. Geen leraar te bekennen… Ik dacht nog een moment moet ik er heen gaan? Maar ze liepen al bij elkaar weg.

En weet je.. het maakte me bang. Ineens. Toen ik dit zo zag bedacht ik me, dit gebeurd dus gewoon op school.  Wie zegt dat het niet bij één van onze kinderen gaat gebeuren? En zullen ze van zich af bijten? Of weten ze niet wat ze moeten doen? Zullen ze het ons vertellen als zoiets gebeurd? Ik was me er gewoon ineens heel bewust van, hoe hard kinderen voor elkaar kunnen zijn. Leraren kunnen niet alles zien en overal zijn. En als er echt gepest word, zorgen de pesters er wel voor dat het zo stiekem mogelijk gebeurd.

Met een knoop in m’n maag liep ik verder naar huis.

Gisteren ging Gideon naar school met z’n Belle ( roze prinsessen schoenen) aan naar school. Toen hij thuis kwam vertelde hij dat de ‘grote boze jommen’ hem had uitgelachen. En hij had gezegd ‘DAT IS NIET GRAPPIG!’ Voor hem zijn die kledingstukken geen grap. Hij wil ze aan. Hij wil een mooie jurk mee naar school op speelgoed dag. En dat mag, dat vind ik prima.

Maar toen ik thuiskwam raakte het me zo. Waarom zijn kinderen zo wreed naar elkaar? Waarom zijn er altijd ‘buitenbeentjes’. Wat maakt het toch dat er altijd kinderen zijn die gepest worden. Soms zo heftig dat er geen andere weg meer is voor hen dan hun eigen leven te beëindigen..

Ik hoop met alles in mij, dat onze kinderen nooit zullen pesten. Maar het juist op zullen nemen tegen de bullebakken. Dat ze weten dat ze geliefd en mooi zijn en niet onzeker hoeven te zijn over wie ze zijn en wat ze doen. Dat ze zelfverzekerd mogen zijn en met alles bij ons kunnen komen. Wat er ook gebeurd is.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *