Waarom zou je dan anders willen..?

Hoi!

Toch best wel open geweest in m’n vorige blog. Ben ik eigenlijk altijd wel, maar vaak vind ik het toch wel spannend om zoiets dan ook daadwerkelijk te delen. Wat maakt het dan zo spannend..? Ik denk dat ik bang ben voor veroordeling, bang dat ik het niet goed doe of me aanstel. Dat ik niet moet zeuren.. Zoiets.. denk ik.

Maar juist door deze dingen te delen, zie je hoeveel mensen hetzelfde herkennen. Of andere misschien niet herkennen, maar het zeker snappen. Ik ervaar het dus als erg fijn om juist ook de lastige dingen te delen, nadat ik me over de ‘angst’ heb heen gezet.

Als ik voor mezelf mag spreken..zie ik zo graag dat mensen meer open worden daarin. En dan bedoel ik niet dat iedereen er een blog over hoeft te schrijven of weet ik het wat. Maar gewoon is met iemand te delen. Want misschien is er niet altijd herkenning, maar dan is er wel begrip, medeleven, een knuffel.

Pas was m’n lieve buurvrouw op visite en die deelde met mij dat zij hier ook tegenaan liep ( ik had er verder nog niks over gezegd, het speelde in beide onze harten) . Ze vertelde me dat ze  de wereld soms  zo nep vond. Dat je op internet één en al gezelligheid ziet en ondertussen is het een rommeltje. Omdat ik daar ook echt mee rondliep vond ik het zo fijn dat we daar over konden praten. En daarnaast gewoon over onze eigen zorgen en problemen. Het is zo fijn om dingen te delen. Juist als ze verrot en vervelend zijn.

Dus na aanleiding van dat gesprek dacht ik, ik wil hier graag wat over schrijven. Hmm..misschien word ik een ‘beetje boel’ saai omdat ik veel over hetzelfde praat. Maar dit is iets wat me echt bezighoud, waar ik zelf ook vaak in mee gesleurd word. “Als de buitenkant er maar goed uit ziet.”

De kern van het verhaal:  *knipoog*  De wereld is soms zo hard. Dat we onszelf willen presenteren op een mooie zilveren schaal. Een masker wat ons er zo goed uit laat zien, maar durven we het ook af te zetten? En toe te geven dat het niet allemaal, perfect georganiseerde  woonkamers zijn. Of een gelukkig gezin, met blije kinderen en een geweldige vrouw of man. Durven we onszelf echt te zijn, of blijven we vasthouden aan wat de ‘wereld’ van ons  verwacht/ziet?

En houd God niet juist van ons omdat we zijn wie we zijn? Waarom zou je dan anders willen..?

Blijf jezelf.

Liefs

P.s Note to self. Leerproces.   

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *